Opis
Zamiast wymieniać wszystkie muzyczne specjalności Piotra Rubika, czyli pianista, wiolonczelista, kompozytor, aranżer, dyrygent, producent muzyczny, a nawet bajkopisarz, można powiedzieć całkiem śmiało i krótko - człowiek orkiestra (dzisiaj tak, ale to, co potrafi teraz, rosło wraz z nim od dzieciństwa).
Talent w tym kierunku odkrył w nim dziadek. Muzykował z nim w duecie. Senior grał na skrzypcach, junior na fortepianie. Rodzice, podążając tym tropem, oddali go w fachowe ręce pedagogów. Pod ich okiem przeszedł kilkunastoletni proces edukacji muzycznej na wszystkich jej poziomach, podstawowym, licealnym oraz wyższym w Akademii Muzycznej w Warszawie. Ponadto koncertował w Europie i świecie z Orkiestrą Światową Jeunesses Musicales, uczestniczył też w kursach mistrzowskich pod kierunkiem Ennio Morricone.
Horyzonty muzyczne poszerzał jednak samodzielnie, gdyż muzyce rozrywkowej i jazzowej nie poświęcano w szkołach jeszcze ani chwili, chociaż łaskawie tolerowano te zainteresowania słuchaczy, uczniów i studentów (wiem, o czym piszę, bo w moich czasach było znacznie gorzej). Stąd w jego muzycznym życiorysie figurują m.in. licealny zespół "Funk Septet", a w czasie studiów kontakt z czołówką gwiazd polskiej piosenki (byłem tego świadkiem, słuchając go jako akompaniatora w Podwieczorku przy mikrofonie).
Jako kompozytor objawił się w 1988 roku na antenie telewizyjnej w programie Jak śmiesznie żyć, jak smutno żyć. Od tamtej pory jego muzyka jest wszędzie: w postaci sygnałów i czołówek audycji radiowych i programów telewizyjnych (o czym warto wspomnieć, bo zwykle jest anonimowa), w piosenkarskim repertuarze Michała Bajora, Georginy, Edyty Górniak, Roberta Janowskiego, Violetty "Fiolki" Najdenowicz, Katarzyny Skrzyneckiej, Małgorzaty Walewskiej, w teatrze: m.in. do spektakli Żółta szlafmyca, Film, Chopin w Nowym Jorku, Kundel, wszystkie w reż. A. Strzeleckiego oraz Chory z urojenia i Kram z piosenkami w reż. K. Langa: na scenie muzycznej: musical Cyrano z libr. E. Brylla, oratoria Świętokrzyska Golgota, Tu Es Petrus, Psałterz wrześniowy, Zakochani w Krakowie z libr. Z. Książka, Santo Subito z libr. J. Cygana. Jest też na ekranie w postaci oryginalnych ścieżek dźwiękowych oraz piosenek promujących obrazy kinowe, m.in. Quo Vadis (Dove vai), Tryumf Pana Kleksa (Walcz o cud), Prymas - trzy lata z tysiąca (Alma Mater), Ja wam pokażę (Niech mówią, że to nie jest miłość!), Zemsta (Oj kot).
Czy to wszystko, co interesuje Piotra Rubika? Ależ skąd. Od kiedy został tatą, z większym zapałem komponuje piosenki dla najmłodszych, a ostatnio napisał Bajki z zielonego lasu. Udziela się też jako popularyzator muzyki rozrywkowej, przedzierzgając się a to w szefa muzycznego festiwalu im. Anny German albo opiekuna konkursowej załogi Bitwy na głosy.
Jego wszechstronność muzyczna jest świadectwem czasów, w których przyszło mu teraz tworzyć. Jest więc ona użytkowa i artystyczna. I jak każdy przejaw twórczości ma swoich wrogów i admiratorów. Ponieważ o gustach się nie dyskutuje, jednym i drugim polecam tę płytę, przypominając malkontentom, że jest Piotr Rubik laureatem licznych nagród, m.in. Wiktora 2006 w kategorii gwiazda piosenki oraz zdobywcą laurów na Krajowym Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu: Superjedynki 2006 w kategorii płyta literacka i nagrody publiczności za oratorium Tu Es Petrus, Superjedynki 2007 w kategorii płyta pop oraz nagrody publiczności dla najpopularniejszego laureata Superjedynek za płytę Psałterz wrześniowy.
Ryszard Wolański
